Patient Concierge

Ewelina Fuk

mail +48 785 284 656 mail Wyślij wiadoość
Bezpłatne konsultacje z zakresu raka prostaty

Rak prostaty (rak stercza, nowotwór gruczołu krokowego) należy do najczęściej wykrywanych wśród mężczyzn chorób nowotworowych, powodujących, tuż po raku płuc, największą liczbę zgonów mężczyzn w Polsce. Rak prostaty najczęściej dotyka mężczyzn w wieku powyżej 60 roku życia (87% zachorowań), a ponad 50% zachorowań przypada po 70 roku życia. Wczesne wykrycie nowotworu prostaty to kluczowy czynnik zwiększający szanse na  powrót do zdrowia. Leczenie raka prostaty często opiera się na leczeniu chirurgicznym podczas, którego dochodzi do usunięcia prostaty (gruczołu krokowego), zabieg ten nazywamy prostatektomią. W Szpitalu na Klinach wykonujemy leczenie raka prostaty z wykorzystaniem robota da Vinci. Prostatektomia da Vinci, czyli wycięcie prostaty wykonane w asyście robota da Vinci niesie ze sobą wiele korzyści zarówno dla pacjenta jak i dla chirurga. Najważniejszymi zaletami są: małoinwazyjność samego zabiegu,  mniejsze ryzyko powikłań i infekcji, mniejszy ból pooperacyjny, możliwość osiągnięcia dobrego wyniku onkologicznego, szybszy powrót pacjentów do aktywności życiowych i zawodowych, jak również minimalizacja skutków ubocznych operacji takich jak problemy z nietrzymaniem moczu czy erekcją.

Jakie są przyczyny raka prostaty?

Coraz więcej mężczyzn po 50 roku życia, a nawet młodszych, co roku słyszy diagnozę nowotworu stercza. Wpływ na powiększającą się liczbę zdiagnozowanych zachorowań ma profilaktyka raka prostaty, zwiększenie świadomości istnienia antygenu PSA oraz fakt, że mężczyźni uczęszczają na badania gruczołu krokowego coraz chętniej.

Czynniki mające wpływ na zachorowalność

Choć przyczyny raka prostaty są dla lekarzy wciąż niejasne, znane są czynniki sprzyjające zachorowaniu na tę jednostkę chorobową. Wśród nich zalicza się przede wszystkim wiek pacjenta – szacuje się, że największa wykrywalność raka gruczołu krokowego jest wśród mężczyzn mających 65 do 80 lat. Pośród czynników znajdują się również rodzinne predyspozycje do zachorowania na nowotwór – obecność mutacji genu BRCA u członków rodziny znacznie zwiększa ryzyko choroby nawet 10 krotnie. Dlatego mężczyźni u których w rodzinie stwierdzono nowotwór prostaty powinni przejść pierwsze badanie urologiczne w tym kierunku już w wieku 40 lat.. Poza tym do czynników zachorowania na raka prostaty należy zaliczyć prowadzenie niezdrowego trybu życiu – niedostateczną aktywność fizyczną, otyłość, uzależnienie od tytoniu czy dietę bogatą w tłuszcze nasycone.

Profilaktyka raka prostaty

Poprzez codzienne podejmowanie podstawowych aktywności fizycznych, zrezygnowanie z tytoniu czy wzbogacenie swojej diety w wartościowe składniki da się zmniejszyć niebezpieczeństwo zachorowania na nowotwór gruczołu krokowego. Pacjentom po 50 roku życia oraz młodszym, u których w rodzinie zdiagnozowano raka, zaleca się regularne, coroczne uczęszczanie na badania profilaktyczne. Warto pamiętać także o tym, że choroba nowotworowa może przebiegać bezobjawowo, a wczesne jej wykrycie, między innymi dzięki badaniom antygenu PSA, daje niemal stuprocentowe szanse na całkowity powrót do zdrowia.

Czy powiększona prostata to rak?

Czy łagodny rozrost stercza tożsamy jest z nowotworem prostaty? Choć profilaktyka raka stercza jest z roku na rok coraz lepsza, obawa przed usłyszeniem diagnozy często powoduje, że mężczyźni unikają wizyt urologicznych. Tymczasem powiększona prostata to rozrost zdrowych komórek gruczołu krokowego i nie oznacza raka, a leczenie jej łagodnej postaci może ograniczyć się do metod nieinwazyjnych. Również sama diagnostyka nie powinna przerażać pacjenta, ponieważ opiera się na bezbolesnym badaniu per rectum i badaniu antygenu PSA pobieranego z krwi. Urolog, aby wykluczyć ryzyko nowotworu, wykonać może także badania genetyczne rezonans magnetyczny lub biopsję. 

Najczęstsze objawy raka prostaty

Nie istnieje zestaw uniwersalnych objawów raka prostaty, ponieważ organizm każdego z pacjentów jest inny, inaczej radzi sobie z chorobą i inaczej o niej informuje. Mimo wszystko wyróżnić można najczęstsze objawy, które mogą sugerować raka prostaty, jak również mogą być spowodowane pojawieniem się tak zwanej przeszkody podpęcherzowej. Są to zazwyczaj:

  • częste oddawanie moczu
  • słaby, przerywany strumień moczu

Do kolejnych objawów które mogą współwystępować z  chorobą nowotworową, najczęściej wyróżnia się takie objawy, jak:

  • obecność krwi w moczu
  • parcie na pęcherz
  • nietrzymanie moczu
  • ból i pieczenie podczas mikcji
  • ból podbrzusza
  • zaburzenia erekcji
  • obecność krwi w spermie
  • całkowite zatrzymanie moczu

Jak szybko rozwija się tak prostaty?

Nowotwór gruczołu krokowego, w przeciwieństwie do innych chorób nowotworowych, może nawet przez kilkanaście lat nie dawać objawów świadczących o rozwoju raka. Mało tego, od wystąpienia początkowych zmian w strukturze prostaty, które zazwyczaj nie są przez pacjenta odczuwane, aż do rozrostu guza o objętości około 1 ml, może minąć nawet kilkanaście lat. Oczywiście wspomnianych danych nie można potraktować jako powszechnej i zawsze sprawdzalnej reguły, ponieważ rozwój nowotworu zależy od wielu czynników takich jak ogólny stan zdrowia pacjenta.

Ponadto nieświadomy rozwoju raka prostaty pacjent może z czasem dostrzec z pozoru niegroźne objawy charakterystyczne dla łagodnego rozrostu stercza i nie zareagować na nie lub do nich przywyknąć. Tymczasem profilaktyka nowotworu gruczołu krokowego oraz baczne obserwowanie zmian zachodzących w ciele może uchronić mężczyznę od dalszego rozwoju choroby nowotworowej, dając praktycznie 100% szans na całkowite wyzdrowienie.

Ponadto rak prostaty może nawet do kilkunastu lat przebiegać bezobjawowo, z kolei ten występujący w zaawansowanym stadium i dający przerzuty do kości czy płuc, może powodować ból kostny.

Jakie badania wykonuje się w diagnozowaniu schorzeń prostaty?

Warto wiedzieć, w jaki sposób wykryć raka prostaty, między innymi dlatego, że jego wczesna diagnoza zwiększa szanse pacjenta na całkowite wyzdrowienie oraz nierzadko na powrót do sprawności seksualnej porównywalnej do tej sprzed choroby. Ponadto wczesne wykrycie nowotworu pozwala na zastosowanie mniej inwazyjnych metod leczenia niż rozpoznanie raka w jego zaawansowanym stadium. Warto być świadomym także tego, że nowotwór gruczołu krokowego w zaawansowanym stadium rozwoju, podobnie jak inne choroby nowotworowe, może naciekać na okoliczne narządy oraz dawać przerzuty do kości czy płuc. W takim przypadku onkolodzy zmuszeni są podjąć bardziej zdecydowane kroki, które niestety nie dają gwarancji na wyzdrowienie.

Pierwszym krokiem do wykrycia raka prostaty jest zapisanie się do specjalisty urologa. Ten powinien wykonać podstawowe badanie przezodbytnicze per rectum, USG prostaty, a także skierować na kontrolę swoistego antygenu gruczołu krokowego, zwanego również PSA. W sytuacji gdy którekolwiek z tych badań wzbudzi podejrzenie powinna zostać wykonana biopsja prostaty. Przed wykonaniem biopsji lekarz może poszerzyć diagnostykę o wykonanie rezonansu prostaty i następnie wykonać tzw. Biopsję fuzyjną czyli nałożyć obraz rezonansu magnetycznego na obraz USG. Pomimo coraz lepiej rozpowszechnionej profilaktyki raka stercza, mężczyźni wciąż zwlekają z wizytą u specjalisty, wstydząc się badania przezodbytniczego, które tak naprawdę trwa zaledwie kilka chwil i jest bezbolesne, a które może uratować im życie.  

Wizyta u urologa

Wszystkich mężczyzn zachęcamy do porzucenia uprzedzeń i wstydu i zapisania się na wizytę do specjalisty urologa. Regularne konsultacje urologiczne tj. raz w roku powinni odbywać wszyscy mężczyźni, którzy ukończyli 40 rok życia jak również ci, u których wśród członków najbliższej rodziny stwierdzono raka prostaty.

Badanie prostaty per rectum

Choć badanie palpacyjne owiane zostało nie najlepszą sławą, nie stoi za tym żaden racjonalny argument – badanie trwa 5 minut i jest zupełnie bezbolesne dla pacjenta. Badanie per rectum w dosłownym tłumaczeniu, jest badaniem prostaty przez odbyt. Przebiega ono w następujący sposób: urolog zakłada jednorazową rękawiczkę, na którą nakłada żel, zmniejszający dyskomfort, a następnie umieszcza palec w odbytnicy pacjenta. Badanie to oprócz podstawowej higieny osobistej nie wymaga od pacjenta szczególnego przygotowania się. Dzięki temu badaniu urolog może stwierdzić, czy gruczoł krokowy jest prawidłowej wielkości lub czy uległ powiększeniu. Wielu mężczyzn rezygnuje z regularnych wizyt urologicznych przez strach i poczucie wstydu przed badaniem palpacyjnym. Tymczasem nie istnieje żaden racjonalny argument, dla którego mężczyzna powinien rezygnować z rutynowego badania wykonywanego  w obecności specjalisty, które tak naprawdę może uratować mu życie.

Badanie poziomu PSA

Jednym z popularniejszych badań kontrolnych prostaty jest badanie PSA czyli swoistego antygenu stercza. Badanie polega na oznaczeniu z krwi poziomu białka produkowanego przez komórki nabłonka gruczołowego prostaty. Podniesiona wartość poziomu PSA może świadczyć zarówno o rozwoju nowotworu prostaty, jak również  o łagodnym przeroście stercza, jego stanie zapalnym czy infekcji układu moczowego.  Wysoki poziom PSA może być także efektem wzmożonego wysiłku fizycznego, czy zażywania niektórych farmaceutyków dlatego też mężczyźni zaniepokojeni wynikiem PSA nie powinni dokonywać autorskiej diagnozy, lecz każdorazowo skonsultować wyniki z lekarzem urologiem. Ten po badaniu palpacyjnym w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wielkości gruczołu krokowego, może zlecić kolejne badania diagnostyczne w postaci rezonansu magnetycznego, biopsji płynnej prostaty Select MDx, czy biopsji fuzyjnej.  

Leczenie raka prostaty

Konsultacje lekarskie online z zakresu raka prostaty konsultacji udziela dr Paweł Wisz
Konsultacje lekarskie online z zakresu raka prostaty konsultacji udziela dr Paweł Wisz

Wybór optymalnej metody leczenia uzależniony jest od wielu czynników takich jak stopień zaawansowania choroby, charakterystyka patomorfologiczna guza, ocena ryzyka, której dokonuje się najczęściej na podstawie stężenia PSA oraz wartości skali Gleasona, a także od wieku pacjenta, jego ogólnego stanu zdrowia  jak i spodziewanego czasu przeżycia.

Aktywna obserwacja

Ta metoda stosowana jest w przypadku nowotworu o niskim ryzyku czyli w mało zaawansowanym stadium choroby. W przypadku tej metody podstawę leczenia stanowią regularne wizyty u urologa oraz cykliczne oznaczanie poziomu PSA. O podjęciu bardziej radykalnego leczenia lekarz decyduje dopiero w sytuacji kiedy dochodzi do progresji choroby głównie poprzez wzrost PSA.

Leczenie chirurgiczne raka prostaty

dr paweł wisz operacje robotem da vinci

Chirurgiczne leczenie prostaty polega na wycięciu zajętego nowotworem narządu stercza, a także, jeżeli okaże się to konieczne, również pobliskich węzłów chłonnych. Operacyjne leczenie raka prostaty stosuje się wyłącznie u pacjentów, u których choroba ograniczona jest do narządu, a więc guz nie przekroczył granic anatomicznych prostaty. Wśród chirurgicznych metod leczenia raka stercza wymienia się: zabiegi otwarte, w których zachodzi konieczność otwarcia powłok brzusznych pacjenta, laparoskopowe oraz te z wykorzystaniem robota da Vinci. Ostatnie dwie techniki wykonywane są za pomocą niewielkich narzędzi endoskopowych, wprowadzanych do ciała pacjenta za pomocą małych nacięć. Zarówno metodę laparoskopową jak i tą z użyciem robota da Vinci  zalicza się do technik minimalnie inwazyjnych, które  niosą ze sobą szereg korzyści po stronie pacjenta. Nie tylko minimalizują one uraz po stronie operowanej osoby, ale również odsetek wystąpienia powikłań śród i pooperacyjnych. Z uwagi na mniejszą rozległość zabiegu jak i mniejszą utratę krwi, obie techniki znacząco wpływają na skrócenie czasu hospitalizacji i rekonwalescencji pacjentów poddawanych zabiegom prostatektomii.

Radioterapia jako metoda leczenia raka prostaty

Leczenie napromieniowaniem (teleradioterapię lub brachyterapię) stosuje się pacjentów z bardziej zaawansowanym nowotworem prostaty, ale bez  przerzutów odległych. Brachyterapia jest  jednorazowym zabiegiem polegającym na bezpośrednim wprowadzeniu do zmiany nowotworowej lub jej sąsiedztwa źródła promieniotwórczego, lub pierwiastka promieniotwórczego. Teleradioterapia jest natomiast procesem naświetlania zmiany nowotworowej wiązkami promieniowania jonizującego.

Hormonoterapia w raku prostaty

Tą metodą leczenia stosuje się u pacjentów w przypadku zaawansowanego raka gruczołu krokowego, niekwalifikujących się do leczenia radykalnego takiego jak operacja lub radioterapia. Hormonoterapia ma za zadanie opóźnić progres choroby, złagodzić jej skutki, zmniejszyć wielkość guza jak również zapobiec ewentualnym powikłaniom.

Na czym polega zabieg prostatektomii da Vinci?

Zabieg radykalnej prostatektomii z wykorzystaniem robota da Vinci polega na wprowadzeniu do ciała pacjenta niezwykle precyzyjnych narzędzi laparoskopowych oraz kamery wizyjnej, a następnie usunięcie zajętego chorobą gruczołu stercza, a gdy są takie wskazania, także węzłów chłonnych. Operacja w tak trudno dostępnym miejscu, jak okolica załonowa, która dodatkowo jest silnie unaczynniona, wymaga chirurgicznej dokładności możliwej dzięki wykorzystaniu robota da Vinci. Robot sterowany przez doświadczonych chirurgów redukuje trzęsienie dłoni człowieka, a co najważniejsze – pozwala na precyzyjne usunięcie zajętych nowotworem tkanek przy jednoczesnym zmniejszeniu obszaru ich nacięcia. Efektem jest minimalizacja możliwych powikłań, a także szybki powrót do sprawności zarówno fizycznej, jak i seksualnej przez pacjenta.

O robocie da Vinci

Maszyna nazwą nawiązująca do renesansowego malarza, anatoma i wynalazcy została wprowadzona na rynek w 1999 roku przez amerykańską firmę Intuitive Surgical. Swoje zastosowanie znaleźć miała podczas zabiegów laparoskopowych przeprowadzanych w trudno dostępnych oraz silnie ukrwionych miejscach jak dolna część jamy brzusznej czy okolice narządów płciowych. Do jej głównych zadań należało małoinwazyjne oraz precyzyjne usuwanie zajętych nowotworem tkanek, a dzięki trójwymiarowej kamerze z nawet dwudziestokrotnym powiększeniem, stało się to możliwe. Oprócz kamery wprowadzanej do ciała pacjenta robot da Vinci składa się także z czterech ramion, będących przedłużeniem rąk chirurga oraz konsoli wyposażonej w manetki, pozwalającej na dokładne sterowanie narzędziami. Instrumenty chirurgiczne znajdują się na końcu ramion roboczych i podczas zabiegu naśladują pracę ludzkich rąk, przecinając, zaciskając, prowadząc igłę czy chociażby manipulując tkankami. Dzięki połączeniu kilku innowacyjnych rozwiązań oraz zastosowaniu ich podczas prostatektomii, mężczyźni po okresie rekonwalescencji, mogą wrócić do czynności wykonywanych przed zabiegiem.

Zalety metody robotycznej da Vinci

Korzyści wynikających z robotycznej metody leczenia raka stercza jest nieporównywalnie więcej co w przypadku tradycyjnego zabiegu zwanego radykalną prostatektomią otwartą. Przede wszystkim maszyna wyposażona jest w układ redukujący drżenie rąk urologa oraz kompensujący jego gwałtowne ruchy, a co się z tym wiąże – niweluje ryzyko uszkodzenia zdrowych tkanek. Jest to niezwykle istotne w przypadku, gdy chirurg manipuluje narzędziami tuż przy wiązkach naczyniowo-nerwowych odpowiedzialnych za erekcję i trzymanie moczu. To właśnie dzięki precyzji robota da Vinci metoda ta nazywana jest małoinwazyjną. Ponadto prostatektomia laparoskopowa pozostawia po sobie jedynie niewielkie blizny oraz nie ingeruje w cały organizm pacjenta jak chociażby chemioterapia czy radioterapia, a także zmniejsza ryzyko infekcji pooperacyjnej oraz ból pooperacyjny.  Oprócz wielu zalet, które dostrzec mogą pacjenci, zabieg prostatektomii przy pomocy robota docenić może także personel szpitali. Przede wszystkim dlatego, że kamera wizyjna znajdująca się w ciele pacjenta umożliwia aż dwudziestokrotne zbliżenie, a ponadto przekazuje na monitor obraz trójwymiarowy. Dzięki temu praca chirurga staje się precyzyjna i niosąca dużo mniej ryzyka niż tradycyjne manualne metody. Ponadto urolog wykonujący zabieg, znajduje się w wygodnej i ergonomicznej pozycji, co jest szczególnie ważne podczas dłuższych i bardziej skomplikowanych operacji.

Opis zabiegu prostatektomii da Vinci

Prostatektomia polega na wprowadzeniu do ciała pacjenta pięciu narzędzi chirurgicznych zwanymi trokarami, w środku których umieszcza się kamerę oraz instrumenty znajdujące się na końcach ramion roboczych da Vinci. Po wykonaniu tych czynności chirurg przejmuje kontrolę nad maszyną, sterując nią za pomocą specjalnych manetek oraz obserwując operowany obszar poprzez wizję z kamery trójwymiarowej. Cały zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym pacjenta, po którym wskazana jest około trzydniowa hospitalizacja. Jeszcze przed wyznaczeniem daty zabiegu, pacjent w Szpitalu na Klinach w Krakowie otaczany jest indywidualną opieką oraz edukowany o zarówno zaletach nowoczesnej zrobotyzowanej prostatektomii, jak i jej możliwych powikłaniach.

Przebieg zabiegu z wykorzystaniem robota da Vinci

Zabieg prostatektomii dzieli się na kilka etapów. Pierwszym z nich, już po wprowadzeniu tokarów oraz narzędzi chirurgicznych, jest usunięcie węzłów chłonnych. Limfadenektomia zależna jest od opinii chirurga wydanej na podstawie przeprowadzonych wcześniej badań. Kolejno oddziela się gruczoł krokowy od cewki moczowej oraz usuwa narząd i pęcherzyki nasienne zajęte nowotworem. Etap ten wymaga niebywałej dokładności, ponieważ narzędzia chirurgiczne znajdują się tuż obok wiązek naczyniowo-nerwowych odpowiedzialnych za erekcję i zdolność trzymania moczu. Następnie urolog, manipulując robotem da Vinci, szwem chirurgicznym łączy cewkę moczową i szyjkę pęcherza moczowego. Zabieg kończy wyprowadzenie usuniętych tkanek przez worek laparoskopowy i odesłanie ich do pracowni histopatologicznej oraz założenie pacjentowi drenu. Opatrunek pomaga w utrzymaniu szczelności zespolenia, a także kontroluje prawidłowy przepływ krwi. Oprócz drenu chirurg zakłada również cewnik łączący cewkę moczową z pęcherzem, który ściągany jest najczęściej po trzeciej dobie od prostatektomii.

Jakie są skutki operacji nowotworu prostaty (prostatektomii)?

Zaburzenia trzymania moczu po prostatektomii

W przypadku zabiegów polegających na radykalnym usunięciu prostaty u pacjentów mogą pojawić się problemy z trzymaniem moczu. Warto dodać, że ten dyskomfort nie dotyczy wszystkich operowanych mężczyzn, a w większości przypadków problemy z prawidłowym oddawaniem mikcji mają charakter przejściowy oraz odwracalny. Najlepsze efekty w zakresie prawidłowego, pooperacyjnego trzymania moczu osiąga się w operacjach prostaty z wykorzystaniem robota da Vinci albowiem ok. 80% pacjentów operowanych tą metoda trzyma mocz już do miesiąca po operacji, a po roku wynik ten wynosi ok. 96%. Podczas zabiegu usunięcia prostaty może dojść również do powikłania w postaci mechanicznego uszkodzenia zwieracza cewki moczowej podczas wykonywania zabiegu. Niestety w tym przypadku dochodzi do całkowitego i nieodwracalnego nietrzymania moczu, które można leczyć poprzez implementację sztucznego zwieracza cewki moczowej.

Zaburzenia wzwodu prącia po prostatektomii

Strukturą odpowiadającą za wzwód prącia są pęczki naczyniowo-nerwowe. Jeżeli jest możliwość ich zaoszczędzenia podczas zabiegu prostatektomii, najlepszą techniką operacyjną, która minimalizuje ryzyko wystąpienia zaburzeń wzwodu po zabiegu jest ta z wykorzystaniem robota da Vinci. Dzięki wizualizacji pola operacyjnego w 10 krotnym powiększeniu chirurg może bardzo precyzyjnie podczas  zabiegu oddzielić pęczki od prostaty, zaoszczędzając włókna nerwowe, jak i naczynia krwionośne. U mężczyzn będących po zabiegach z zaoszczędzeniem pęczków,  rehabilitacja seksualna rozpoczyna się od  leczenia farmakologicznego.  Jeżeli ta forma terapii nie przynosi oczekiwanych efektów to kolejnym etapem są iniekcje do ciał jamistych. Ostateczną formą leczenia zaburzeń wzwodu po prostatektomii jest protezowanie prącia.

Czy można zostać tatą po prostatektomii?

W trakcie zabiegu prostatektomii usuwane są również pęcherzyki nasienne oraz przecinany jest nasieniowód. Dlatego niestety pacjenci po tej operacji nie mają już nasienia, czyli również możliwości na posiadanie dzieci. Dlatego warto pamiętać, aby mężczyźni, którzy pragną jeszcze mieć potomstwo zwrócili uwagę na ten fakt i odpowiednio wcześniej zdeponowali nasienie w banku spermy.

Operacja prostaty a potencja

Radykalna prostatektomia to chirurgiczna metoda leczenia raka prostaty dająca pacjentowi możliwość przedłużenia życia i podniesienia jego jakości. Mimo to chory powinien zostać poinformowany o możliwych powikłaniach w postaci zaburzeń funkcji seksualnych, których wystąpienie oczywiście nie stanowi reguły i uzależnione jest od wielu czynników.

Zdolność do przebycia satysfakcjonującego stosunku seksualnego w przypadku chorych na nowotwór gruczołu krokowego, będących po operacyjnym usunięciu prostaty uzależniona jest od wielu czynników. Wśród nich na pierwszym miejscu znajduje się stopień zaawansowania nowotworu, a co się z tym wiąże konieczność lub jej brak usunięcia pęczków naczyniowo-nerwowych odpowiedzialnych za wzwód. Chorzy często pytają, czy w trakcie usuwania guza stercza, możliwe byłoby zachowanie pęczków naczyniowo-nerwowych, dzięki którym ich funkcje seksualne nie zostaną zaburzone. Mając do czynienia z ograniczonym guzem stercza, będącym w początkowej fazie rozwoju i niedającym nacieków na okoliczne narządy, ani przerzutów, możliwe jest oszczędzenie pęczków naczyń i nerwów odpowiedzialnych za aktywność seksualną. Jednak, gdy pacjent boryka się z zaawansowanym rakiem prostaty, lekarz prawdopodobnie poinformuje mężczyznę o konieczności jedno lub obustronnego usunięcia pęczków naczyniowo-nerwowych, czego skutkiem mogą być przejściowe zaburzenia erekcji, a nawet impotencja, pomimo dobrego wyniku onkologicznego.  

Potencja po zabiegu prostatektomii

Powrót do pełni sprawności seksualnej zależy od przebiegu prostatektomii, w tym przede wszystkim od faktu usunięcia pęczków naczyniowo-nerwowych. Jeżeli jest możliwość ich zaoszczędzenia, najlepszą techniką operacyjną, która minimalizuje ryzyko wystąpienia zaburzeń wzwodu jest operacja  z wykorzystaniem robota da Vinci. Dzięki 10 krotnym powiększeniu pola operacyjnego chirurg podczas  operacji może bardzo dokładnie oddzielić pęczki od prostaty, jednocześnie  zaoszczędzając włókna nerwowe oraz  liczne naczynia krwionośne. W przypadku  zabiegów  z zaoszczędzeniem pęczków,  rehabilitacja seksualna rozpoczyna się od  leczenia farmakologicznego.  Jeżeli ta forma nie przynosi wyczekiwanych efektów to kolejnym etapem terapii są iniekcje do ciał jamistych. Natomiast ostateczną formą leczenia zaburzeń wzwodu po radykalnym usunięciu prostaty  jest protezowanie prącia.

Czy rak prostaty daje przerzuty?

Nowotwór gruczołu krokowego, podobnie jak inne choroby nowotworowe, może naciekać na pobliskie narządy wewnętrzne, a także dawać przerzuty miejscowe, węzłowe i odległe. Jak je wykryć, czy zawsze o sobie sygnalizują, czy mogą przebiegać bezobjawowo, wreszcie – jak zdiagnozować przerzuty raka prostaty?  

Czym są przerzuty raka prostaty

Przerzut to inaczej rozsiew nowotworu w organizmie powstały na skutek przemieszczania się komórek nowotworowych z guza pierwotnego. Komórki te mogą wędrować między innymi poprzez układ krwionośny czy limfatyczny, początkowo nie dając żadnych niepokojących objawów. Według ogólnej klasyfikacji TNM wyróżnia się trzy rodzaje przerzutów:

Rak prostaty jest całkowicie wyleczalny, pod warunkiem, że został wcześnie zdiagnozowany, a przerzuty, w tym przypadku najczęściej przerzuty do układu kostnego (do kręgosłupa, miednicy, kości udowych, żeber) czy płuc, nie wystąpiły.

Objawy przerzutów raka prostaty

Zaznaczmy na początku, że podobnie jak w przypadku symptomów raka prostaty, objawy sygnalizujące o przerzutach kostnych nie muszą stanowić reguły i są rzeczą osobniczą. Dlatego wśród najczęstszych, lecz niestanowiących powszechnej zasady, objawów przerzutów raka prostaty do układu kostnego wymienia się tępy, niełatwy do zlokalizowania ból. Dyskomfort może być spowodowany uciskiem guza na wiązki nerwów czy rdzeń kręgowy, a w zaawansowanym stadium nowotworu, doprowadzić do mikrozłamań w obrębie przerzutu, a nawet do złamań kości.

Jak zdiagnozować przerzuty nowotworu prostaty?

Co istotne – pacjent chorujący na raka prostaty, może nie dostrzec symptomów sygnalizujących o pojawieniu się przerzutów kostnych – rozsiane po organizmie komórki nowotworowe w początkowej fazie nie dają widocznych objawów. Jak zatem je zdiagnozować? O możliwości rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych z guza pierwotnego do organizmu we wstępnej diagnostyce informować mogą wyniki badań swoistego antygenu PSA. Jednak do najczulszych sposobów wykrywania przerzutów kostnych należy precyzyjna i małoinwazyjna scyntygrafia. Badanie izotopowe polega na podaniu pacjentowi bezpiecznej dawki radioznaczników, umożliwiających dokładne uwidocznienie narządów wewnętrznych. Zdiagnozowanie przerzutów jest tak samo istotne, jak wykrycie złośliwego guza stercza, ponieważ pozwala na dopasowanie odpowiedniej metody leczenia.  

Rokowania przy przerzutach raka prostaty

Podobnie jak w przypadku innych nowotworów, rokowania przy przerzutach raka prostaty są rzeczą ściśle indywidualną i zależą nie tylko od stopnia zaawansowania choroby, ale i od wieku i stanu zdrowia pacjenta. Dlatego spekulując na temat rokowań i szans pacjentów na dalsze życie, skupiamy się na danych statystycznych, które nie stanowią jednoznacznych prognoz.

Przerzuty raka prostaty – rokowania

Ryzyko wystąpienia przerzutów raka prostaty zwiększa się wraz z jego stopniem zaawansowania oraz jest bezpośrednio zależne od jego złośliwości. Innymi słowy, pacjent, u którego wykryto niewielki guz stercza w jego początkowym stadium wzrostu, nie powinien być tak narażony na zdiagnozowanie przerzutów, co mężczyzna, u którego wykryto guz znacznych rozmiarów o dużej złośliwości. Jednak, gdy specjalista postawi już diagnozę opartą o szereg badań, jakie są rokowania pacjenta i jego szanse na dalsze życie? Na to pytanie również nie powinno się udzielać jednoznacznej odpowiedzi, ponieważ rokowania przy przerzutach raka prostaty zależne są od czynników ściśle osobniczych, czyli między innymi od wieku, ogólnego stanu zdrowia pacjenta oraz jego tolerancji na zastosowanie metody leczenia. Tu ponownie możemy wspomnieć o istocie profilaktyki raka prostaty i co się z tym wiąże – regularnych badaniach gruczołu krokowego, które mają realny wpływ na zdrowie i życie pacjentów. 

Co jeszcze ma wpływ na rokowania?

Oprócz wspomnianych czynników takich jak wiek, zdrowie pacjenta czy reakcja organizmu na zastosowane leczenie, rokowania zależą także od rodzaju przerzutów, co w zasadzie tożsame jest ze wspomnianym wcześniej stopniem zaawansowania choroby. Istnieją 3 rodzaje przerzutów:

W przypadku przerzutów miejscowych rokowania powinny być dużo bardziej optymistyczne, niż gdy dojdzie do rozprzestrzenienia i wzrostu komórek nowotworowych w tkankach kostnych, z czasem mogących powodować patologiczne złamania kości. 

Rokowania a przerzuty do kości

Komórki nowotworowe, dostając się między innymi do układu krążenia czy układu limfatycznego, mogą rozprzestrzenić się i umiejscawiać w kościach, płucach czy wątrobie. Najczęściej diagnozowane przerzuty są te w układzie kostnym, a ściślej, w kościach najbardziej obciążonych jak trzony kręgów lędźwiowych, kości miednicy czy nasady kości udowych. Zaawansowane stadium rozwoju przerzutów kostnych może doprowadzić do patologicznych złamań oraz do ucisku wiązek nerwowych i rdzenia kręgowego, co niestety nie ma korzystnego wpływu na prognozy dotyczące przeżywalności pacjentów dotkniętych chorobą.

Podsumowując, rokowania przy przerzutach raka prostaty są tym lepsze, im lepszy jest ogólny stan zdrowia pacjenta, a przede wszystkim, im mniejsza jest złośliwość nowotworu i jego przerzuty. Choć zaznaczamy, że w przypadku choroby nowotworowej nie można mówić o sprawdzalnych u wszystkich chorych regułach.

Często zadawane pytania na temat raka prostaty

Do jakiego lekarza udać się, kiedy podejrzewamy raka prostaty?

Pacjent podejrzewający raka prostaty może z wielu powodów zrezygnować z wizyty u specjalisty. Najczęściej powodowane jest to lękiem przed usłyszeniem diagnozy, wstydem przed wykonaniem badania palpacyjnego, a nawet niewiedzą, do kogo udać się z zaobserwowanym problemem zdrowotnym. Wszystko to może spotęgować poczucie zagubienia, a także wspomnianą rezygnację z podjęcia dalszych kroków w walce o swoje nie tylko zdrowie, ale i życie. Zatem do kogo mężczyzna powinien udać się, gdy podejrzewa raka prostaty i czy jego obawy są uzasadnione?

Wizyta u lekarza pierwszego kontaktu

Pierwszym krokiem będącym reakcją na pogarszający się stan zdrowia najczęściej jest zapisanie się na wizytę do lekarza rodzinnego. Ten z kolei po przeprowadzeniu szczegółowego wywiadu, podczas którego pacjent mógł, ale oczywiście nie jest to regułą, zgłosić takie symptomy jak problemy z mikcją, częsta potrzeba oddawania moczu, zwłaszcza w nocy, czy uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza powinien skierować pacjenta do specjalisty urologa. Oprócz symptomów mogących świadczyć o rozwijającej się chorobie nowotworowej do skierowania na wizytę urologiczną powinny skłonić lekarza takie czynniki jak wiek pacjenta czy wystąpienie raka prostaty u najbliższej rodziny.

Znaczenie profilaktyki raka prostaty

Warto pamiętać, że nowotwór gruczołu krokowego może przez wiele lat nie dawać o sobie znać, a gdy wystąpią objawy, nie muszą być charakterystyczne i jednoznacznie wskazywać na raka prostaty. Dlatego tak wielki nacisk kładzie się na profilaktykę nowotworu stercza i zachęca pacjentów, szczególnie tych, którzy ukończyli 50 rok życia lub tych, u których w najbliższej rodzinie zdiagnozowano nowotwór gruczołu krokowego, do regularnego odwiedzania specjalisty – nawet gdy nie zaobserwowano objawów choroby, lub gdy nie przypominają one tych wymienianych najczęściej.

Urolog – lekarz wykonujący badanie prostaty

Lekarz wykonujący badania prostaty to urolog. Do jego kompetencji zalicza się leczenie takich schorzeń jak:

  • zapalenie dróg moczowych
  • choroby zewnętrznych narządów płciowych u mężczyzn
  • zaburzenia erekcji
  • łagodny przerost prostaty
  • nowotwór prostaty

I choć przyjęło się, że do specjalisty urologa powinni zgłosić się wyłącznie mężczyźni, kobiety również mogą zapisać się na wizytę urologiczną – lekarz ten specjalizuje się w diagnostyce i badaniu układu moczowo-płciowego u obydwu płci.
Wielu mężczyzn przed udaniem się do specjalisty urologa powstrzymuje lęk przed badaniem palpacyjnym. Tymczasem badanie per rectum to dla lekarza badanie rutynowe pozwalające na wykrycie zmian w obrębie gruczołu krokowego, co z kolei stanowi dla pacjenta szansę na wczesną diagnozę, podjęcie właściwego leczenia i możliwie szybki powrót do zdrowia.

Co to jest badanie PSA?

Badanie PSA (Prostate Specific Antigen), czyli antygenu gruczołu krokowego jest badaniem przesiewowym stosowanym w profilaktyce nowotworu prostaty. Czym jest badanie PSA, jak przebiega, kiedy należy je wykonać i czy podwyższony wynik zawsze oznacza nowotwór?

Czym jest badanie PSA?

Antygen prostaty jest białkiem produkowanym przez komórki nabłonkowe gruczołu krokowego. Oznaczenie jego poziomu jest więc oznaczeniem markera przerostu prostaty, a jego podwyższony wynik może sygnalizować zarówno łagodny przerost stercza, nowotwór, a także inne schorzenia ze strony układu moczowo-płciowego. Z uwagi na fakt, że białko to obecne jest w surowicy krwi jego stężenie można oznaczyć podczas zwykłego badania krwi. Wykonanie badania nie wymaga od pacjenta specjalnego przygotowania, skierowania od specjalisty,  ani bycia na czczo. W przypadku pacjentów po przebytej chorobie nowotworowej obserwacja poziomu swoistego antygenu prostaty, pozwala kontrolować ich stan zdrowia.

Normy wskaźnika PSA

Przyjmuje się, że prawidłowy poziom PSA u mężczyzn nie powinien przekraczać 4.0 ng/ml. Niemniej jednak stężenie poziomu PSA w krwi rośnie wraz z wiekiem mężczyzny, dlatego zakresy referencyjne oznacza się w większości przypadków biorąc pod uwagę przedział wiekowy pacjenta, dla których prawidłowe wartości wyglądają następująco:

  • mężczyźni w  wieku 40-50 lat – norma wynosi 2, 5 ng/ml
  • mężczyźni w  wieku 50–60 lat – norma wynosi 3, 5 ng/ml
  • mężczyźni w  wieku 60–70 lat – norma wynosi 4, 5 ng/ml
  • mężczyźni w  wieku 70–80 lat – norma wynosi 6, 5 ng/ml

Czy podwyższony wynik PSA to rak?

Podwyższony wynik poziomu PSA nie jest zawsze równoznaczny z nowotworem prostaty, zakłada się, że dopiero wartości powyżej 10.0 ng/ml mogą wskazywać na zwiększone ryzyko wystąpienia raka prostaty. Poziom PSA pomiędzy 4.0 ng/ml, a 10.0 ng/ml może sugerować  zarówno nowotwór prostaty jak występowanie innych schorzeń takich jak: łagodny przerost prostaty, zapalenie gruczołu krokowego czy zakażenie dróg moczowych. Należy pamiętać, że wynik PSA w zakresie 4-10 ng/ml często stwarza trudności interpretacyjne i rzadko kiedy stosuje się go jako samodzielny test w diagnozowaniu raka prostaty. W przypadku otrzymania takiego wyniku pacjentowi zleca się wówczas wykonanie dodatkowego badania z krwi – stężenia PSA wolnego. Wolne PSA stanowi ok. 5-40% PSA całkowitego, w związku z tym jego wynik wyrażany jest jako procentowy odsetek, a interpretacja wyników wygląda następująco:

  • niskie PSA wolne < 10% – oznacza podwyższone ryzyko nowotworu prostaty
  • wysokie PSA wolne > 25% – oznacza niskie ryzyko raka prostaty

Co może spowodować fałszywe podwyższenie wyniku PSA?

Warto pamiętać, że wzrost stężenia PSA może być tymczasowy i spowodowany:

  • wykonaniem badania palpacyjnego  (per rectum)
  • wykonaniem biopsji prostaty
  • wykonaniem doodbytniczego USG prostaty
  • urazem mechanicznym w obrębie gruczołu krokowego
  • intensywną  aktywnością fizyczną – głównie jazdą na rowerze (podwyższony poziom PSA może utrzymywać się do 48h)
  • przyjmowaniem niektórych leków np. tych stosowanych w leczeniu zaburzeń rytmu serca oraz nadciśnienia tętniczego
  • odbytym stosunkiem płciowym (podwyższony poziom PSA może utrzymywać się do 48h)

Kiedy należy wykonać badanie PSA?

Przypominamy, że badać nie należy się wyłącznie wtedy, gdy zaobserwuje się symptomy choroby, lecz regularnie dbać o swoje zdrowie. Nowotwór gruczołu krokowego może nawet przez kilka lat rozwijać się w ciele mężczyzny, nie dając żadnych objawów. Dlatego też zalecane jest wykonywanie badanie PSA u mężczyzn minimum raz w roku, szczególnie po ukończeniu przez nich 40 roku życia lub wcześniej, gdy u członków rodziny zdiagnozowano raka prostaty. Badanie antygenu prostaty  stosowane jest więc w diagnostyce, leczeniu i monitorowaniu raka gruczołu krokowego jak również informuje  lekarza o innych nieprawidłowościach w funkcjonowaniu tego organu, nawet gdy pacjent nie zaobserwował u siebie żadnych objawów. Oczywiście badanie PSA to nie jedyna podstawa do postawienia odpowiedniej diagnozy, a w przypadku podejrzenia nowotworu prostaty lekarz urolog powinien rozszerzyć diagnostykę o badanie palpacyjne oraz transrektalne badanie ultrasonograficzne, a następnie zlecić ewentualnie wykonanie dalszych badań takich jak rezonans magnetyczny czy biopsja fuzyjna.

Czy rak prostaty boli?

Nowotwór prostaty wiąże się z patologicznymi zmianami w obrębie gruczołu krokowego i nie tylko, które to mogą dawać określone objawy bólowe i wpływać na ogólne samopoczucie pacjenta. Co szczególnie powinno zaniepokoić mężczyznę i czy rak prostaty zawsze boli?

Rak prostaty a ból

Dolegliwości bólowe w przypadku zachorowania na raka prostaty, podobnie jak rokowania czy wybór odpowiedniej metody leczenia, są rzeczą osobniczą i zależą od wielu czynników takich jak wielkość guza czy obecność i rodzaj przerzutów, a ich wystąpienie nie jest regułą. Jednak, aby zdać sobie sprawę z tego, skąd w przypadku raka prostaty może pojawić się ból, przypomnijmy o funkcji tego narządu.

Prostata to gruczoł krokowy umiejscowiony w miednicy mniejszej poniżej pęcherza moczowego, swoją tylną częścią przylegający do odbytnicy, odpowiedzialny za potencję, trzymanie moczu czy ruchliwość plemników i wyprowadzanie ich z cewki. Co najistotniejsze – przez gruczoł ten przebiega cewka moczowa, dlatego też, gdy w prostacie na skutek nowotworu pojawi się guz, jej pierwotne funkcje zostają zaburzone, a pacjent może odczuwać określone dolegliwości takie jak:

  • ból w odcinku lędźwiowym
  • ból w obrębie pęcherza moczowego
  • ból podczas oddawania moczu

Powyższym objawom towarzyszyć może krew w moczu czy w spermie, trudności podczas oddawaniu moczu, jak i nietrzymanie go, a w skrajnych przypadkach – całkowite zatrzymanie moczu. Omawiając bolesność raka prostaty, należy przypomnieć również o jego bezobjawowej postaci oraz o tym, że rozwijając się nawet przez kilka do kilkunastu lat, może nie dawać żadnych odczuwalnych dolegliwości bólowych.

Ból związany z przerzutami

Wyżej wymienione dolegliwości są tymi zgłaszanymi najczęściej i zwykle ich przyczyna to guz stercza, który uciska i zwęża światło cewki moczowej, utrudniając oddawanie moczu. Natomiast objawy, które za moment wymienimy, w przypadku zdiagnozowanego nowotworu gruczołu krokowego, świadczyć mogą o pojawieniu się przerzutów, a pacjent, który odczuwa podobny dyskomfort, powinien niezwłocznie zgłosić się do specjalisty.

Zaobserwowano, że przerzuty towarzyszące nowotworowi prostaty są najczęściej przerzutami odległymi do kości. Innymi słowy, komórki nowotworowe z guza pierwotnego przemieszczają się między innymi poprzez układ krwionośny czy limfatyczny, trafiając i umiejscawiając się kościach. To z kolei powoduje nadbudowywanie komórek nowotworowych w tkance kostnej, nierzadko też na rdzeniu kręgowym i zwykle objawia się jako:

  • osłabienie czucia w nogach
  • bóle kostne
  • zaburzenia funkcji zwieraczy

Ból kostny spowodowany przerzutami może być stały, czyli towarzyszący pacjentowi niezależnie od wykonywanych czynności, a także incydentalny, wywołany określonymi ruchami chorego. Ponadto zagęszczenie tkanki kostnej poprzez komórki nowotworowe może prowadzić do patologicznych i bolesnych złamań, znacząco wpływając na jakość życia pacjenta i powodując silne dolegliwości bólowe. Pacjent, który zaobserwował wyżej wymienione objawy, powinien zgłosić się do lekarza specjalisty.

Czy rak prostaty jest dziedziczny?

Czynniki, które zwiększają ryzyko zachorowania na nowotwór gruczołu krokowego to między innymi wiek, narodowość, nawyki żywieniowe prowadzące do otyłości czy niedostateczna aktywność fizyczna. Jednak wśród powodów zapadania na chorobę nowotworową stercza wymienia się również uwarunkowania genetyczne. Czy faktycznie rak prostaty jest dziedziczny i kto narażony jest na usłyszenie diagnozy?

Kto znajduje się w grupie największego ryzyka?

Na podstawie wieloletnich obserwacji oraz badań stwierdzić można, że na raka prostaty najczęściej zapadają mężczyźni po 50 roku życia oraz młodsi, u których wcześniej w najbliższej rodzinie wykryto nowotwór gruczołu krokowego, ale i inne choroby nowotworowe jak rak piersi, jajnika czy jelita grubego. Oznacza to tyle, że rak prostaty jest dziedziczny, a pacjent, którego brat, ojciec czy dziadek chorowali na nowotwór stercza, powinien przywiązać szczególną wagę do profilaktyki i regularne wizyty u specjalisty rozpocząć już w 40-45 roku życia. Ponadto ryzyko zwiększa się wraz z liczbą zachorowań wśród krewnych – mężczyzna, u którego w rodzinie zdiagnozowano przypadek raka prostaty, nie jest tak narażony na nowotwór, co ten, u którego w rodzinie zdiagnozowano trzy przypadki nowotworu.

Pocieszający natomiast jest fakt, że uwarunkowaniom genetycznym przypisuje się zaledwie 5 do 10% ogółu zachorowań, który w porównaniu do wysokiej liczby pacjentów borykających się z nowotworem stercza, nie jest wysoki. Oczywiście informacja ta nie powinna być powodem do bagatelizowania choroby, ponieważ przypominamy o tym, że rak prostaty może przebiegać bezobjawowo, a jego wczesne wykrycie i podjęcie dopasowanego leczenia to często szansa na całkowity powrót do zdrowia i sprawności sprzed choroby.

Dziedziczenie raka prostaty

Warto zaznaczyć, że owszem, rak prostaty jest dziedziczny, ale nie jest to regułą i nie każdy, u którego w rodzinie zdiagnozowano chorobę nowotworową, jest na nią narażony. Pacjenci, którzy chcieliby sprawdzić, czy znajdują się w grupie ryzyka, mogą skorzystać z badań genetycznych, pozwalających na przewidzenie zagrożenia nawet na kilkanaście lat przed pojawieniem się choroby. Uzyskanie takich informacji to dla pacjenta możliwość wczesnego wykrycia nowotworu, a co się z tym wiąże – duże szanse na zwalczenie go w początkowym stadium rozwoju.

Podczas badań genetycznych sprawdza się takie geny jak BRCA1, CHEK2, NBS1, HOXB13 odpowiedzialne w dużej mierze za dziedziczenie raka prostaty, ale i innych chorób nowotworowych – skóry, piersi czy jelita grubego.

Rak prostaty, jak długo można żyć?

Jak wykryć nowotwór gruczołu krokowego, który nie daje żadnych objawów? Regularną profilaktyką w postaci corocznych wizyt u specjalisty urologa oraz dzięki kontrolowaniu swoistego antygenu PSA. Jest to niezwykle ważne, ponieważ wczesne wykrycie raka prostaty zwiększa szanse pacjenta na wyleczenie i dłuższe życie, a także pozwala na podjęcie mniej inwazyjnej kuracji, niż zdiagnozowanie raka w jego zaawansowanym stadium. Szacuje się, że wykrycie nowotworu złośliwego, który ograniczył się do narządu prostaty – nie nacieka na okoliczne organy, ani nie daje przerzutów – to szansa wydłużenia życia pacjenta o kilka do kilkunastu lat. Należy pamiętać o tym, że każdy organizm inaczej reaguje nie tylko na pojawienie się nowotworu, ale i na podjęte leczenie, którego efekty mogą zależeć od wielu złożonych aspektów, jak wcześniej przebyte choroby, wiek, stan zdrowia i inne.

Sytuacja niestety komplikuje się, gdy komórki nowotworowe z guza pierwotnego przedostały się przez układ limfatyczny czy krwionośny do organizmu, zajmując tkanki kostne czy płucne.

Zaawansowany rak prostaty – przeżywalność

Wykrycie raka prostaty w jego zaawansowanym stadium, dającego przerzuty odległe do kości czy płuc nie pozwala na postawienie tak optymistycznej diagnozy, jak w przypadku wczesnego wykrycia guza ograniczającego się do gruczołu krokowego. Szacuje się, że szanse na przeżycie kolejnych 5 lat od postawionej diagnozy ma mniej niż 30% chorych. Jednak ponownie warto zaznaczyć, że kwestie te są bardzo indywidualne i zależą od wielu czynników.

Ile dni spędza się w szpitalu po operacji raka prostaty?

Choć zabieg radykalnej prostatektomii z użyciem robota da Vinci lub laparoskopowy jest dużo mniej inwazyjny niż tradycyjne operacje otwarte, to tak jak każda interwencja chirurgiczna wymaga hospitalizacji. Długość pobytu w szpitalu uzależniona jest od rozległości zabiegu jak również od ogólnego stanu zdrowia pacjenta.

Operacja raka prostaty – hospitalizacja

Operacje nowotworu prostaty przeprowadzane są w narkozie czyli w znieczuleniu ogólnym. Zabieg wykonuje się najczęściej techniką laparoskopową lub z wykorzystaniem robota da Vinci. Procedura polega na wprowadzeniu do ciała pacjenta za pomocą niewielkich nacięć (ok.1 cm) zminiaturyzowanych narzędzi oraz kamery endoskopowej. Podczas operacji usuwany jest rak gruczołu krokowego wraz z prostatą oraz z pęcherzykami nasiennymi. W niektórych przypadkach konieczne jest również usunięcie okolicznych węzłów chłonnych. Aby móc wypreparować zaatakowane tkanki konieczne jest odcięcie prostaty od cewki moczowej i szyi pęcherza moczowego. W związku z tym w fazie końcowej zabiegu chirurg specjalnym szwem zespala ze sobą cewkę moczową i pęcherz. Aby sprawdzić szczelność zespolenia przeprowadzany jest specjalny test polegający na wypełnieniu pęcherza moczowego roztworem soli fizjologicznej.  Po zabiegu pacjentowi założony zostaje dren, który pozostawiany jest na 1-2 dni w celu dalszej kontroli szczelności zespolenia. Dodatkowo przez cewkę moczową do pęcherza wprowadzany jest cewnik, który zazwyczaj usuwany jest w drugiej lub trzeciej dobie po zabiegu. Zaraz po operacji pacjent pozostaje pod obserwacją specjalistów na sali nadzoru pooperacyjnego, po czym zostaje przewieziony na oddział szpitalny.

Hospitalizacja mężczyzn po zabiegu radykalnej prostatektomii trwa ok. 4 -5 dni, ale oczywiście długość okresu  hospitalizacji uzależniona jest  od ogólnego stanu zdrowia pacjenta i może ona zostać odpowiednio wydłużona.

Rehabilitacja po zabiegu prostatektomii

Ok. 8-10 tygodni po operacji radykalnego usunięcia prostaty pacjent powinien powstrzymać się od obciążającej i nadmiernej aktywności ruchowej. W tym okresie niewskazane są przede wszystkim  sauna oraz jazda na rowerze. Radykalna prostatektomia może wiązać się z problemami nietrzymania moczu, a w przypadku operacji w których dochodzi do usunięcia pęczków naczyniowo-nerwowych również z poprawnym powrotem funkcji wzwodu. Odpowiednia rehabilitacja urologiczna, obejmująca ćwiczenie mięśni dna miednicy, ćwiczenia typu biofeedback, a gdy to konieczne, także terapia farmaceutykami, w niektórych przypadkach mogą skutecznie pomóc w przywróceniu sprawności seksualnej jak również w rozwiązaniu problemów z trzymaniem moczu.

    Napisz do nas..